สยามที่รัก ๒

มิถุนายน 18, 2010

สยามที่รัก…

ฉันจะเริ่มต้นจดหมายฉบับนี้ที่ตรงไหนดีนะ
ความจริงฉันตั้งใจจะเขียนถึงเธอเพียงแค่ฉบับเดียว
แต่ตอนนี้ไม่ได้แล้วซิ เพราะฉันมีเรื่องที่จะเล่าให้เธอฟังมากเหลือเกิน

เอาเป็นว่าฉันขอเริ่มต้นเล่าตั้งแต่วันที่เธอลาจากทุกคนไปก็แล้วกันนะ

จำได้ว่าวันนั้นฉันเฝ้าติดตามข่าวคราวการจากไปของเธอด้วยความเศร้า
และเชื่อว่าคงมีใครอีกหลายคนรู้สึกเช่นเดียวกัน
๑๙ พฤษภาคม ๒๕๕๓ วันที่จะอยู่ในความทรงจำของคนไทยทั้งแผ่นดิน

จากข่าวคราวที่ได้รับรู้ว่าเธอได้อำลาจากพวกเราไปแล้วอย่างสงบนั้น
ทำให้ฉันและอีกหลายคนหลั่งน้ำตา
เธอคงไม่รู้ซินะ ว่ามีคนที่รักเธอมากขนาดไหน
ฉันอยากบอกให้เธอรู้ว่า มีคนที่รักและคิดถึงเธอมากมายจริงๆ

หลังจากนั้นไม่นานก็มีคนที่รักเธอคนหนึ่งโทรศัพท์เข้าไปที่ครอบครัวของเธอ
เขาบอกว่าเขาอยากทำอะไรบางสิ่งบางอย่างให้เธอ
ฉันลืมบอกเธอไปว่าเขาชื่อ คุณบี๋ ฉันไม่รู้จักเขาหรอกนะ
แต่ฉันรู้จักกับผู้ชายที่ชื่อ วิภว์ (happening) ซึ่งเป็นอีกคนที่อยากทำบางสิ่งเพื่อเธอ

วิภว์ บอกกับฉันว่าเขาจะจัดงานชื่อ รัก ณ สยาม ให้เธอในวันที่ ๑๙ มิถุนายน ๒๕๕๓
เพื่อไว้อาลัยและระลึกถึงเธอ ในวันที่ครบรอบ ๑ เดือนที่เธอจากไป
วิภว์ ขอให้ฉันช่วยงานบางอย่าง ซึ่งฉันรับปากในทันทีโดยไม่ต้องหยุดคิด
ทำไมฉันจะต้องคิด ในเมื่อฉันก็รู้สึกอยากทำอะไรบางอย่างเพื่อเธอเช่นกัน

จริงอยู่ที่ฉันไม่ได้ผูกพันกับเธอเท่ากับน้องของเธอคือ ลิโดและสกาล่า
แต่เธอก็เป็นครอบครัวเดียวกัน และฉันสำนึกเสมอว่า ลิโด มีพระคุณกับฉันอย่างท่วมท้น
เพราะถ้าไม่มีลิโด หนังสารคดีเล็กๆของฉัน “เด็กโต๋” ก็คงไม่อาจลืมตาขึ้นมาดูโลกนี้ได้

จากวันนั้นถึงวันนี้ ฉันได้เริ่มต้นทำบางสิ่งบางอย่างให้เธอด้วยความรู้สึกทั้งหมดที่ฉันมี
แต่สิ่งที่ฉันทำคงไม่สมบูรณ์ หากว่าวันนี้ฉันไม่ได้ไปพบ แม่และญาติๆของเธอ

วันนี้ฉันเริ่มต้นด้วยการไปเยี่ยมน้องคนเล็ก “สกาล่า”
ขณะที่ฉันไปถึง “พี่เหมียว” ผู้ที่เปรียบเสมือนคนที่ดูแลเธอสามพี่น้องกำลังพาแขกเยี่ยมชม “สกาล่า”
ฉันกับเพื่อนของฉัน “อารียา ศิริโสดา” ค่อยๆเดินเข้าไปหาอย่างเงียบๆ

ภาพแรกที่เห็นคือ พี่เหมียวผอมลงไปมาก ผอมจนผิดตา
พี่เหมียวเห็นเราทั้งสองคน จึงส่งยิ้มมาทักทายด้วยแววตาที่อ่อนโยนและเปี่ยมไปด้วยความเป็นมิตร
ฉันส่งเสียงบอกพี่เหมียวว่า ให้ทำธุระให้เสร็จก่อน เราสองคนรอได้

ในขณะที่เรายืนรอพี่เหมียว อารียา ก็เอ่ยถามฉันว่า
“เธอจำได้ไหมว่าเธอดูหนังเรื่องแรกที่สยามนี้ เรื่องอะไร”
บอกตามตรงว่าฉันจำไม่ได้หรอกเพราะมันนานมากแล้ว

ใครจำได้บ้างค่ะ ว่าเคยดูหนังเรื่องแรกที่ สยาม เรื่องอะไร
ช่วยกันบอก สยาม หน่อยได้ไหมเพราะ สยาม คงอยากฟัง

บรรยากาศใน สกาล่า ชวนให้คิดถึงเธอจริงๆนะ สยาม

เสร็จธุระพี่เหมียวเดินมาหาเรา เราสองคนกอดพี่เหมียว
ไม่มีคำพูดใดหลุดออกจากปาก ความรู้สึกตอนนั้นยากที่จะอธิบาย

พี่เหมียวยังคงยิ้มสู้ แล้วบอกกับเราคำแรกว่า “หมดเลยค่ะ ไม่มีอะไรเหลือเลย”  … (โปรดอ่านต่อฉบับหน้า)

รักและระลึกถึงเธอเสมอ
นิสา คงศรี
๑๖ มิถุนายน ๒๕๕๓

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: